Świat oczami dziecka.

Czy dorosły może zachwycić się światem? Patrzeć na swoje kłopoty z przymrużeniem oka? Wybaczyć krzywdę, zapomnieć o niej jak małe dziecko? Może. A wtedy życie wyda mu się o wiele prostsze i piękniejsze.

Dorośli często są zbyt poważni na to, by dostrzec prawdziwy sens . Dzieci są mniej skomplikowane, ich postrzeganie świata jest dużo prostsze.

Bycie dzieckiem to ocalenie w sobie ufności i zdziwienia. To traktowanie czasu, który biegnie, bez złości. Bez buntu przed jego upływem. I wreszcie - to umiejętność niespieszenia się.

I właśnie wtedy możesz pogodzić się z tym, że włos ci siwieje. Ale przyjmujesz to jak dziecko. Z pogodą.

Pomyślał kiedyś ktoś z Was
-- Jak pracuje umysł dziecka a jak dorosłego? --
Dlaczego dzieci próbują wszystkiego? Dlaczego są ciekawe świata, chcą wszystkiego po kolei dotkąć, sprawdzić jak to działa.. A dorośli? :

• "Nie, tego nie zrobię, bo tamtem na mnie krzywo popatrzy." 
• " Tego nie założę, bo jak będę wyglądał.."
• " A co inni o mnie powiedzą?"

Czy będąc dzieckiem przeszkadzała Ci opinia innych? Nie. Robiłeś wszystko, na co miałeś ochotę, bo sprawiało Ci to radość.

Skąd to się w ogóle wzięło?

Mówią "bądź sobą" a każą brać przykład z innych...

Przecież każdy mówi, że nie interesuje go to, co mówią o nim inni ludzie. Po prostu okłamujemy sami siebie. Kiedy chcemy sie komuś lub czemuś po prostu przypodobać.
Bo założę się, że nikt nie usiadł w ciszy w swoim pokoju i nie spytał sam siebie "KIM JA WŁAŚCIWOE JESTEM? CO JA LUBIE? DLACZEGO TAK MYŚLĘ?" tylko idziemy za wszystkimi, robimy to co inni, ponieważ boimy się, że będziemy się wyróżniać, że będziemy odrzuceni.. Robimy wszystko automatycznie, nawet nie zwracając na to uwagi.

                                ALE

Dzieciom jest wszystko jedno czy ma niebieskie spodenki - jak kolega w zerówce, czy też jedną, jedyną w swoim rodzaju swoją ulubioną bluzeczkę. Najlepiej żeby nikt takiej nie miał, bo jest najlepsza, bo jest moja i tylko ja taką mam. Tak, znam to myślenie.

I to jest właśnie ta różnica, dzieci potrafią korzystać z życia na 110% nie zdając sobie z tego sprawy, a dorośli czego by nie robili, choćby nawet "stawali na rzęsach" zawsze będą mieli poczucie, że jednak tego nie zrobiłem.. a tamto mogłem zrobić, a siamto.. 

I tym chyba będę dzisiaj kończyć. :) 

A Wy jak myślicie? Dlaczego tak się dzieje do czego to zmierza?